Deze rockformatie uit Nashville bestaat uit de drie broers Followill en hun neef, en breekt met het album Only By The Night wereldwijd door. Ondertussen zijn er zeven albums uit.
De drie broers Followill, Nathan (drums), Caleb (zang) en Jared (bas) groeien op in een gelovig gezin. Vader Leon is predikant, samen reizen ze door het zuiden van Amerika van kerk naar kerk. Binnen het geloof is geen plaats voor (pop)muziek, ze luisteren alleen naar kerkkoren die ze onderweg horen. Het leven van de jongens verandert drastisch wanneer hun vader zich terugtrekt uit de kerk en gaat scheiden van hun moeder. De broers verhuizen naar Nashville waar ze een jaar later samen met hun neef Matthew (gitaar), Kings Of Leon oprichten.
Youth and Young Manhood
Het debuutalbum Youth and Young Manhood (2003) doet het vooral in Engeland goed. Hetzelfde geldt voor het tweede album Aha Shake Heartbreak uit 2004. In Amerika krijgen ze meer bekendheid doordat ze in het voorprogramma van U2 staan. Eind 2006 verschijnt Because of the Times en het vierde album Only By The Night komt twee jaar later uit. Het album wordt wereldwijd dertien keer platina en twee keer goud en is onze Sunday Morning Classic van 1 oktober 2023.
Top 2000
In de 23 e editie van de Top 2000 (we leven nu in het openingsjaar van De Platenbar, 2023) staan de Kings of Leon met de volgende noteringen:
Sunday Morning Classic
Als hiervoor al geschreven, stonden de Kings of Leon op 1 oktober 2023 bij ons op het Sunday Morning Classics podium met hun 4 e studioalbum Only By The Night. Kings Of Leon ; ook weer zo'n band die mij ineens opvalt , al zijn ze al weer een poosje bezig .
Even met de deur in huis: de eerste vier songs van Only By The Night vormen bij elkaar het meest verpletterende kwartiertje Amerikaanse gitaarrock dat ik de laatste jaren (!) hoorde. En nee, dat betekent niet dat ik al die jaren op een andere planeet zat. Maar toch: de Followill-familie had er weer een fan bij. Inmiddels breng ik alweer enige jaren door met Only By The Night en dat valt om de drommel niet mee. Als gezegd, die eerste vier liedjes zijn onbetwist briljant. Neem de spookachtig sluipende en door machtige drumklappen voortgeduwde opener Closer, die opperbroer Caleb direct alle ruimte geeft om te doen wat ie op Only By The Night nu eenmaal besloten heeft te doen: zingen. Als in: z-i-n-g-e-n, vol soul en zo nodig met zes hoofdletters. Huiveringwekkend goed. Maar ook protestsong Crawl, stekelig en ongepolijst in woord én klank, hakt er genadeloos in. Sex On Fire en Use Somebody zijn vervolgens minder grillig, maar behoren evengoed tot de beste songs die de Kings ooit opnamen. Na zo’n daverend openingssalvo kan het alleen maar minder worden, denk je dan. En dat gebeurt ook. Vanaf het zoetige Manhattan krijgen spanningsloze rockballads (al dan niet met gezapig southern sausje) ineens de overhand, met Revelry en het tenenkrullende 17 (‘ooh, she’s only seventee-een!’) als dieptepunten. In afsluiter Cold Desert wordt de vorm nog even hervonden, maar de magie is dan allang de nek omgedraaid. Diagnose? Ik zou zeggen: nóg ‘volwassener’ geworden dan op Because Of The Times al het geval was, daarin zelfs een beetje doorgeschoten en nu hard op weg een Tom Petty & The Heartbreakers (of voor mijn part Pearl Jam) voor het Obama-tijdperk te worden. Mijn zegen hebben ze. Hun finest moment – ook al duurde het maar een kwartiertje – staat hier immers voorlopig op repeat.
Dit album beschouw ik als het beste werk wat Kings of Leon tot nu toe hebben afgeleverd.Terecht een Sunday Morning Classic dus!
Bron: npo, OOR en Wikipedia Foto: Corentin LAMY en Raph_PH
