Tom Waits zag het levenslicht op 7 december 1949 in Pomona Californië. Zijn stem kan omschreven worden als een lage, rauwe, bijna grommende stem, en soms hees als een fluisterzanger. Waits' carrière begon in 1971 toen hij naar Los Angeles verhuisde en als kroegzanger een contract kreeg aangeboden door Herb Cohen, de manager van onder andere Frank Zappa . Na veel afgebroken opnamesessies bracht hij in 1973 zijn eerste album uit, het melancholieke Closing Time. Het album kreeg goede kritieken, maar kreeg pas echt aandacht toen The Eagles het nummer Ol' '55 opnamen in 1974.
In de algemene opinie blijft zijn werk toch gekarakteriseerd door zijn rockstem, zijn sterke persoonlijkheid en theatrale aanwezigheid op het podium, en de late night smoky bars-humor van zijn teksten ("I'd rather have a full bottle in front of me than a full frontal lobotomy"). Tijdens zijn optredens gebruikt hij vele verschillende vormen. Soms zingt hij door een megafoon, of hij zet op onnavolgbare wijze zijn hoed scheef en gooit wat confetti in de lucht ("Fall out of a window with confetti in your hair").
Aan het einde van de jaren tachtig had Waits zich getransformeerd tot een even briljante als avontuurlijke muzikant wiens stijl het midden hield tussen Howlin’Wolf, Kurt Weill en Captain Beefheart. Het theatrale podiumdier dook ook met succes op in enkele speelfilms.
Hoewel zijn liederen door veel beroemde artiesten zoals Bruce Springsteen, Meat Loaf en Rod Stewart zijn uitgevoerd, blijft Tom Waits een cultartiest, altijd buiten de mainstream.
In 2019 stond in de Top 2000 het nummer " Tom Traubert's Blues" op nummer 1221. Dit nummer is tevens opgenomen door Rod Stewart en staat op het album " Small Change " .
Sunday Morning Classic: Closing Time
Op 4 oktober 2020 was Tom Waits te gast bij onze Sunday Morning Classics met zijn album " Closing Time ".
Gedurende zijn carrière heeft Tom Waits zijn reputatie opgebouwd als een eigenzinnige in de muziek. Zijn reputatie is legendarisch, zijn output wordt vereerd door zijn collega's en hij is in ieder geval steeds compromislozer geworden naarmate zijn carrière vorderde.
Closing Time heeft een wazig, met drank doordrenkt, country-jazz gevoel, maar je kunt waarschijnlijk alleen al door het artwork tot die conclusie komen. Het album opent met de originele versie van "Ol' 55". Waits heeft dit nummer niet gewoon geschreven, hij heeft het geleefd.
Na zo'n geweldig openingsnummer is het totaal onverwacht dat het tweede nummer "I Hope That I Don't Fall in Love With You" het op alle mogelijke manieren volledig overschaduwt. Het is een hartverscheurend lied van onuitgesproken gemiste romantische kansen en spijt.
Met "Virginia Avenue" kan het album terugschakelen naar een duurzamere versnelling en hoewel het niet zo goed is als de nummers die ervoor gingen, is het op zijn minst een superieure vuller. Hetzelfde kan gezegd worden voor Old Shoes. "Midnight Lullaby" flirt rond een zacht en rokerig jazzdeuntje en is een verwijzing naar het type nummer dat Waits zich in de rest van de jaren '70 heel graag eigen zou maken.
"Martha" is een andere hartenbreker.
De tweede helft van het album opent met het duo "Rosie" en "Lonely", een paar geweldige nummers die veel meer impact zouden hebben als ze niet het emotionele van "Martha" zouden volgen.
Hetzelfde kan niet gezegd worden van het moment van lichtzinnigheid dat wordt geboden door de cover van "Ice Cream Man", maar zelfs dan is het getint met wat klinkt als borderline waanzin. Het swingt als een gek, en komt het dichtst bij Closing Time. Het tempo wordt weer verlaagd door "Little Trip to Heaven (On the Wings of Your Love)", dat alles doet wat je van een nummer met zo'n titel mag verwachten.
Het laatste geweldige moment van het album is "Grapefruit Moon", dat klinkt als een vreemd optimistisch en verliefd slaapliedje dat Waits opnieuw aan de top van zijn kunnen brengt, zelfs op dit vroege punt in zijn carrière. Hij laat ons achter met het titelnummer van het album, een prachtig instrumentaal nummer dat de rokerige jazz bar-sfeer oproept die het hele album heeft gehad, waardoor we in een onrustige slaap kunnen wegzakken na het geruststellende "Grapefruit Moon".
Voor mij, hoewel Tom Waits sindsdien een hele reeks beter ontvangen en opwindender albums heeft opgenomen, heeft hij nooit een mooier en emotioneel eerlijker album opgenomen dan zijn debuut.
bron: Jan Liebregts en NPO foto: Asylum Records (promotion photo)
