De diepe, sonore stem van Jim Morrison boven de keyboardsounds van Ray Manzarek typeert de muziek van The Doors. Met drummer John Densmore en gitarist Robby Krieger richten Morrison en Manzarek de band op in 1965. Een jaar later tekenen de studenten een platencontract bij Elektra Records. De naam is ontleend aan een citaat uit het boek The Doors of Perception van Aldous Huxley: "There are things known and there are things unknown, and in between are the doors of perception".
Schot in de roos Hun eerste album The Doors (1967) en de single 'Light My Fire' zijn meteen een schot in de roos. De geslaagde, psychedelische mix van blues, klassiek en pop die The Doors brengen, valt niet te vergelijken met andere muziek. Het succes blijkt echter een beperking voor de band.
'Light My Fire' bereikt op 29 juli de eerste plaats in de Amerikaanse Billboard Pop Singles hitlijst en in augustus de 25e plaats in de Nederlandse Top 40. De controversiële tekst veroorzaakt rumoer in het nette Amerika van de jaren '60. Voorafgaand aan een optreden in de Ed Sullivan Show wordt zanger Jim Morrison verzocht om de regel "girl, we couldn't get much higher" te vervangen door "girl, we couldn't get much better". De associatie met drugs zou het miljoenenpubliek choqueren. De afloop laat zich raden, en ze hoefden nooit meer terug te komen.
Back to the blues Waar de volgende albums nog origineel materiaal bevatten, krijgen Morrison en co het bij The Soft Parade (1969) moeilijk om aan de verwachtingen van het publiek te voldoen. Dat album is volgens veel undergroundliefhebbers te populair. Voor Morrison Hotel (1970) en L.A. Woman (1971), de laatste twee albums waarop Morrison nog te horen is, grijpen The Doors terug naar blues.
Jim Vanaf het begin is Jim Morrison de spilfiguur van The Doors. Hoogintelligent (hij zou een IQ van 149 hebben gehad), charismatisch, maar ook verslaafd aan alcohol en drugs. Naarmate het succes van The Doors groeit, groeit ook zijn afhankelijkheid van verdovende middelen.
American poet Na de release van LA Woman verlaat Morrison de band en trekt hij met zijn vriendin Pam naar Parijs. Hij voelt zich, als frontman van The Doors, niet serieus genomen als dichter. In Parijs, waar ook zijn grote voorbeeld Rimbaud had gewoond, hoopt hij nieuwe inspiratie te vinden voor zijn gedichten.
Dood De inspiratie blijft echter uit en Morrison glijdt weg in een depressie. Op 3 juli 1971 wordt hij dood gevonden in zijn badkuip. Het 27-jarige rockicoon is gestorven aan een hartaanval, waarschijnlijk veroorzaakt door zijn overmatig drugsgebruik.
Doors zonder Morrison Na het vertrek en de dood van Morrison gaan de andere bandleden door. Toch kunnen ze de herinnering aan het Morrison-tijdperk niet doen vervagen. The Doors blijven Jim Morrison. In de jaren '80 en '90 is hij even populair als toen hij nog leefde. In 2013 sterft ook toetsenist Ray Manzarek. Hij overlijdt op 20 mei op 74-jarige leeftijd aan galblaaskanker.
Riders on the storm Ray Manzarek en Robby Krieger treden in 2006 op in de Heineken Music Hall, onder de naam Riders on the Storm, samen met The Cult frontman Ian Astbury. In 2007 krijgt de band een ster op de Walk of Fame.
Veel mensen zien The Doors als belangrijke vertegenwoordigers van de tegenbeweging van de jaren zestig. Ook de muziek en teksten zijn van blijvende waarde gebleken, zoals te zien is aan het grote aantal covers, de blijvende airplay en verkoop van albums, en het grote aantal bands dat zegt beïnvloed te zijn door The Doors.
Top 2000 In de Top 2000 nemen The Doors heel wat plaatsen in:
Positie in de top 2000 in 2019
· 75: Riders On The Storm
· 327: The End
· 503: L.A. Woman
· 539: Light My Fire
· 874: People Are Strange
· 1166: Roadhouse Blues
· 1468: Touch Me
· 1557: Love Her Madly
· 1633:Break On Through
Sunday Morning Classic: LA Woman
Op 15 november 2020 waren The Doors te gast met het album La Woman bij De Platenbar als Sunday Morning Classic .
Toen The Doors in n ovember 1970 Sunset Sound binnenkwamen om op te nemen wat hun zesde studioalbum zou worden, L.A. Woman, was het kwartet klaar voor een nieuwe start. In september was Morrison veroordeeld wegens godslastering en onfatsoenlijke blootstelling in verband met een concert in maart 1969 in Miami. Met een beroep op zijn plaats, was hij op borgtocht vrij. Maar sommige radiostations hadden The Doors verboden en zelfs concertboekingen hadden een hit gekregen. Een nieuw album zou de band moeten rehabiliteren.
Toen de Sunset Sound-sessies mislukten - de band en Paul Rothchild gingen uit elkaar met slechts één volledige take in het blikje - verplaatste de groep hun activiteiten naar hun eigen geïmproviseerde studio, The Doors Workshop om opnieuw te beginnen, zelf-producerend met engineer Bruce Botnick. L.A. Woman zou nog zwaarder in de blues leunen dan zijn voorganger, Morrison Hotel. Helaas zou het het laatste album van de band zijn met Jim Morrison, aangezien de zanger stierf in Parijs op 3 juli 1971, minder dan drie maanden na de release op 19 april.
L.A. Woman werd in slechts zes dagen opgenomen in de Workshop, een bewijs van zowel de werkethiek van de band als het rauwe, uitgeklede karakter van het album.
Terwijl de nadruk werd gelegd op de blues en het wilde, ongebreidelde gejammer van Morrison op 'Been Down Too Long', 'Cars Hiss by My Window' en een cover van John Lee Hooker's 'Crawling King Snake', toonde LA Woman ook de veelzijdigheid van de groep op The Changeling, met zijn verzengende wah-wah-gitaar en vriendelijke pop met Love Her Madly. Het droevige en wanhopige maar toch abstracte "Hyacinth House", met een koele afstandelijke zang van Morrison, versmolten de verschillende invloeden van The Doors tot een hypnotiserend geheel.
Het middelpunt van de LP, het bijna acht minuten durende titelnummer, legde de hectische energie en losbandigheid van de stad vast. Het nummer verschuift zowel muzikaal als tekstueel en bouwt voort op de ongeremde introductie van "Mr. Mojo Risin'", het schijnbare voertuig voor Morrisons duistere visie op L.A. met zijn vuur en snelwegen, motels en waanzin. Het nummer "L.A. Woman”is een meesterwerk, net als het gehele album. Elk nummer is muzikaal tot in de perfectie gemaakt zonder overgeproduceerd of overdreven te zijn.
Eén hoogtepunt is misschien genoeg voor de meeste albums, maar niet L.A. Woman. Het eindigt met een nog meer opruiend nummer van meer dan zeven minuten, "Riders on the Storm." Helaas zou dit het laatste nummer zijn dat Jim Morrison ooit heeft opgenomen.
bron: Jan Liebregts, Wikipedia en NPO foto: publiek domein en GlebZuev
